Φωτεινός Πίνακας Δραστηριοτήτων™ | Γυρίζει, ανάβει, συνδέει: 30 λεπτά παιχνιδιού, μηδέν οθόνες

Ταξίδι Αθήνα-Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητο, με δύο παιδιά πίσω. Έδωσα τον πίνακα στον γιο μου μετά τη Λαμία και έπαιζε με τους διακόπτες μέχρι τη Λάρισα, μετά με το κλειδάκι μέχρι την Κατερίνη. Εγώ οδήγησα με την ησυχία μου.

Έψαχνα κάτι για τα πρώτα γενέθλια του Θωμά που να μην είναι το συνηθισμένο λούτρινο. Όταν είδε τη λευκή λάμπα να ανάβει από τον κόκκινο διακόπτη έμεινε με το στόμα ανοιχτό, και μετά δεν τον άφησε πια.

Τον πήρα για την αίθουσα αναμονής του παιδιάτρου και για τα ταξίδια. Η κόρη μου των δύο ετών κάθεται με το κλειδάκι και τα φώτα για καμιά εικοσαριά λεπτά, για εκείνη είναι ρεκόρ.

Κυριακάτικο τραπέζι στα πεθερικά και εστιατόριο το Σάββατο βράδυ: ο πίνακας μπαίνει στην τσάντα και το παιδί κάθεται ήσυχο. Γυρίζει το περιστροφικό κουμπί και κοιτάζει τα χρωματιστά φώτα που ανάβουν όλα γύρω. Το συστήνω ανεπιφύλακτα.

Είμαι η γιαγιά και τον πήρα για τα δύο εγγόνια μου που έρχονται σπίτι μου τις Κυριακές. Πριν έπρεπε να τα διασκεδάζω εγώ με τράπουλες, τώρα μαλώνουν για το κλειδάκι. Πήρα έναν και για τη φίλη μου τη Λίνα.

Ο γιος μου τον λατρεύει, η λευκή λάμπα στο κέντρο τον μαγεύει. Το μόνο: αν τον αφήνουν αναμμένο οι μπαταρίες δεν κρατούν για πάντα, εγώ πια έχω ρεζέρβα στο συρτάρι. Κατά τα άλλα είναι γερός και καλοφτιαγμένος.

Τον πήρα για τον εγγονό μου των τριών ετών, τον άνοιξε κάτω από το δέντρο το πρωί της 25ης. Δεν τον άφησε μέχρι το μεσημεριανό και μετά ζήτησε να τον πάμε στους παππούδες.

Το βάζει στη θέση του, ανάβει τη λάμπα και φωνάζει ζήτω. Το ξανακάνει τριάντα φορές στη σειρά και δεν βαριέται. Εγώ στο μεταξύ πίνω τον καφέ μου ακόμα ζεστό, κάτι που δεν συνέβαινε εδώ και μήνες.

Πρώτα γενέθλια της ανιψιάς μου, ήταν άλλα πέντε παιδιά και στο τέλος τον πίνακα τον χρησιμοποίησαν όλα με τη σειρά. Κανένας καβγάς, σχεδόν θαύμα. Το ξύλο είναι όμορφο και φαίνεται ότι είναι καλοφτιαγμένος.

Τον αφήνω στο σπίτι της μητέρας μου. Όταν πηγαίνω να τη δω, το παιδί τρέχει αμέσως να βρει τον πίνακα, και η γιαγιά είναι ευτυχισμένη γιατί αυτό κάθεται ήσυχο και εκείνη μπορεί να μαγειρεύει.

Ήθελα κάτι για να αποφύγω το κινητό στο τραπέζι με την κόρη μου των δυόμισι ετών. Με αυτόν μένει σε εγρήγορση και περίεργη, μιλάει με τα φώτα και με το κλειδί. Την οθόνη δεν τη ζητάει πια.

Νόμιζα ότι ήταν ένα παιχνίδι σαν τα άλλα και αντίθετα η μικρή τον χρησιμοποιεί κάθε μέρα από τότε που τον βρήκε στα δώρα της Πρωτοχρονιάς. Γυρίζει το περιστροφικό κουμπί και γελά όταν ανάβουν τα φώτα.

Εξαρτάται από τη διάθεση: κάποιες μέρες δέκα λεπτά, κάποιες μέρες μισή ωραία ώρα. Στο αυτοκίνητο και στον γιατρό είναι σωτηρία, στο σπίτι τον βγάζω όταν πρέπει να κάνω τα τηλεφωνήματα της δουλειάς.

Διακόπτες, κουμπιά που φωτίζουν, αληθινό κλειδάκι... είναι 3 ετών και περνά από το ένα στο άλλο χωρίς να σταματά. Γερό ξύλο, πήρα έναν και για τον ξάδελφό του.

Είμαι 68 χρονών και δεν καταλαβαίνω τίποτα από μοντέρνα παιχνίδια, αλλά αυτό το κατάλαβα αμέσως. Ανάβει, γυρίζει, πατιέται. Η εγγονή μου των δύο ετών μένει εκεί μαγεμένη από τα φώτα κι εγώ την κοιτάζω και συγκινούμαι.

Ο γιος μου τον χρησιμοποιεί πολύ και το αληθινό κλειδί τον τρελαίνει. Μοναδική παρατήρηση: είναι μεγαλύτερος απ' όσο νόμιζα, στο σακίδιο πιάνει αρκετό χώρο. Κατά τα άλλα όλα καλά, γερό ξύλο.

Χριστουγεννιάτικο τραπέζι με δεκαπέντε άτομα και τρία παιδιά κάτω των τεσσάρων. Έβγαλα τον πίνακα και για μία ώρα και βάλε έπεσε μια ηρεμία που δεν θυμόμουν. Οι μεγάλοι κατάφεραν να φάνε ζεστό φαγητό.

Προσπαθώ να μη φαίνομαι διαφημιστής αλλά έτσι είναι: κάθε φορά που της τον προτείνω η κόρη μου τον υποδέχεται σαν να είναι καινούριος. Το κουμπί που φωτίζει το πατάει χίλιες φορές.

Τον είχα πάρει για τον μεγάλο και κατέληξε στον μικρό αδελφό των δεκαοκτώ μηνών. Ο μεγάλος λέει ότι είναι για μωρά, αλλά κρυφά τον δοκιμάζει κι αυτός.

Μία ώρα ουρά στον γιατρό και το παιδί δεν γκρίνιαξε καθόλου. Η λευκή λάμπα το υπνωτίζει και σε κάθε κουμπί αλλάζει χρώμα.

Ο γιος μου των 4 ετών μετά από λίγο προτιμά άλλα πράγματα, κυρίως παιχνίδια κίνησης. Για την αδελφούλα του των 2 ετών όμως είναι τέλειος. Τον συστήνω περισσότερο για μικρότερες ηλικίες.

Τον πήρα για τη μητέρα μου, που έχει τον εγγονό κάθε απόγευμα. Μου έστειλε ένα βίντεο: αυτός γυρίζει το κλειδάκι πολύ σοβαρός και μετά γελά όταν ανάβει η λάμπα. Το καλύτερο δώρο που έχω κάνει ποτέ.

Πηγαίνουμε συχνά από την Αθήνα στα Ιωάννινα να δούμε τους συγγενείς. Ο πίνακας στα γόνατα του παιδιού και φύγαμε, ώρες παιχνιδιού με το περιστροφικό κουμπί και τα κουμπιά. Δεν το είχα ξαναδεί τόσο συγκεντρωμένο.

Τον χάρισα στην εγγονή μου για τα πρώτα της γενέθλια. Οι γονείς της μου έγραψαν ότι το βράδυ δεν θέλει να πάει για ύπνο αν δεν τον ανάψει μια τελευταία φορά. Τι ικανοποίηση.

Το αληθινό κλειδάκι με τον δικό του διακόπτη είναι αυτό που τη μαγεύει περισσότερο. Γυρίζει, περιμένει, ανάβει. Το επαναλαμβάνει έτσι για μισή ώρα, ορκίζομαι.

Ως θεία φτάνω στο γεύμα με τον πίνακα και τα ανίψια μου πέφτουν πάνω μου. Έγινα η αγαπημένη για μια εβδομάδα. Όμορφο ξύλο, χρωματιστά φώτα, όλα εντάξει.

Το κουμπί που φωτίζει κόκκινο, μετά πράσινο, μετά κίτρινο. Το πατάει και ελέγχει κάθε φορά τη λάμπα. Από την άλλη άκρη του τραπεζιού μοιάζει με επιστήμονα.

Είναι όμορφος και ο εγγονός μου τον χρησιμοποιεί πρόθυμα, όμως θα ήθελα περισσότερα χρώματα στα φώτα γύρω από το περιστροφικό κουμπί. Ίσως είναι απλώς δική μου προτίμηση, εκείνος δεν παραπονιέται καθόλου.

Η κόρη μου στο κάθισμα με τον πίνακα στα γόνατα. Κοιτάζει λίγο τα φώτα και μετά περνά στους διακόπτες. Τριακόσια χιλιόμετρα και ούτε μία διαμαρτυρία.

Το απόγευμα με ένα παιδί τριών ετών μπορεί να είναι μακρύ. Τώρα έχω το ατού μου: τον βγάζω και μισή ώρα αργότερα είμαι ακόμα εκεί να λέω, κοίτα πόσο ήσυχο είναι.

Είμαι 70 χρονών και ήθελα να κάνω καλή εντύπωση στον εγγονό μου. Τα κατάφερα. Με λέει παππού-παιχνίδι και του αρέσει να τον αφήνω να κάνει την εκκίνηση με το κλειδάκι σαν πιλότος.

Το ομολογώ, τον αγόρασα εγώ και τώρα ο άντρας μου κάθεται στο πάτωμα με το παιδί να πατούν τα κουμπιά. Η λευκή λάμπα στη μέση κάνει ωραίο εφέ το βράδυ.

Δείπνο έξω με φίλους, κοριτσάκι δύο ετών. Βγάζω τον πίνακα από την τσάντα και βυθίζεται μέσα του ενώ εμείς οι μεγάλοι μιλάμε και τρώμε. Τι ανακούφιση.

Τον πήρα για τα γενέθλια της κόρης μου. Μετά από μια εβδομάδα τον χρησιμοποιεί ακόμα κάθε μέρα, κάτι που με άλλα παιχνίδια δεν συνέβαινε ήδη μετά από δύο ώρες.

Μένω σε διαμέρισμα με ένα παιδί τριών ετών που δεν μένει ούτε δευτερόλεπτο ακίνητο. Με τον φωτεινό πίνακα σταματά στο χαλί και συνεχίζει για πολύ με το περιστροφικό κουμπί. Κατάφερα να απλώσω τα ρούχα χωρίς διακοπές.

Ο εγγονός μου έρχεται να μας δει στις γιορτές και ήθελε πάντα το κινητό μου. Τώρα θέλει τον πίνακα, και το κινητό γύρισε εκεί που έπρεπε να είναι. Μου άρεσαν τα φώτα και το αληθινό κλειδί.

Και αισθητικά είναι χαριτωμένος, η κίτρινη και μαύρη λωρίδα με την επιγραφή POWER κάνει αμέσως τους μεγάλους να γελάνε. Η κόρη μου κατάλαβε αμέσως πού να πατήσει.

Κυριακή στα πεθερικά, γεμάτο σαλόνι, παιδί 2 ετών που συνήθως τρέχει παντού. Με τον πίνακα έμεινε καθισμένο στον καναπέ σχεδόν μία ώρα. Η πεθερά μου ήθελε να μάθει πού τον βρήκα.

Φύγαμε τον Δεκαπενταύγουστο για τη Χαλκιδική, εκείνη πίσω με τον πίνακα στην αγκαλιά. Στη Λαμία κοιμόταν, αλλά την ώρα του μεσημεριανού ξανάρχισε να παίζει με τα φώτα. Εγώ απόλαυσα το ταξίδι.

Λέει καλημέρα στη λευκή λάμπα κάθε πρωί. Το βρίσκω γλυκύτατο. Τον πήρα για την αίθουσα αναμονής και αντίθετα έγινε ο σύντροφος της μέρας.

Το μπλε καλώδιο το βγάζει πάντα και το βρίσκω σε όλο το σπίτι. Μόλις το δω το βάζω στη θέση του, αλλά μια θέση για να το φυλάω θα ήταν βολική. Κατά τα άλλα είναι όμορφος και το παιδί ευτυχισμένο.

Τον πήρα δώρο για μια συμμαθήτρια του γιου μου στο νηπιαγωγείο. Έκανα εντύπωση, η μαμά με ευχαριστούσε για μέρες. Τώρα θέλω κι εγώ έναν.

Δεν περίμενα πολλά και όμως ο γιος μου κατάλαβε αμέσως πώς χρησιμοποιείται. Το μεγάλο κουμπί, το κλειδάκι, η λάμπα. Παίζει μόνος του όσο εγώ τακτοποιώ στην κουζίνα. Θα ήθελα έναν διακόπτη παραπάνω, όταν παίζουν δύο μαλώνουν για το κλειδί.

Όμορφος και καλοφτιαγμένος, αλλά την κόρη μου των 18 μηνών την ενδιαφέρει κυρίως η λάμπα. Τα υπόλοιπα θα τα ανακαλύψει με την ησυχία της, θα έλεγα. Προς το παρόν τον κρατάμε για τα ταξίδια και για τις στιγμές που χρειάζεται μια απόσπαση.

Τέσσερις γενιές στο τραπέζι ανάμεσα στα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά, και ο πίνακας πέρασε από τα χέρια του μωρού σε αυτά της προγιαγιάς των 89 ετών που γύριζε το κλειδί γελώντας. Μια φωτογραφία για κορνίζα.

Μείναμε ευχαριστημένοι. Με εντυπωσίασε η ποιότητα του ξύλου και των φώτων, δεν μοιάζει με το συνηθισμένο πλαστικό παιχνίδι. Το παιδί τον κουβαλά παντού.

Τον έβαλα στο σακίδιο για την πτήση προς την Κρήτη και έπαιζε όλη την αναμονή στο αεροδρόμιο. Μετά στην πτήση κοιμήθηκε. Δεν μπορώ να παραπονεθώ.

Τα Χριστούγεννα έκανα το ίδιο δώρο σε δύο εγγόνια, για να μη μαλώνουν. Κανένας καβγάς για το ποιος θα τον χρησιμοποιήσει πρώτος, γιατί ο καθένας είχε τον δικό του. Χαρούμενα εκείνα, χαρούμενη η γιαγιά.